Tatlong taon na ang nakalilipas mula ng namatay ang aking Lolo Ben. At kung meron mang bagay akong namimiss sa kanya, marahil ay yung pagluluto niya ng arroz valenciana tuwing bisperas ng pasko at bagong taon. Namimiss ko din ung pag tawag niya sakin na “APO KONG TUNAY” tuwing nilalambing ko siya, ung pag pag tawa niya ng wagas kahit wala naman siyang ngipin, pero siyempre ang pinaka namimiss ko sa kanya ay ang kanyang presensya. Napaka raming bagay pa sana ang gusto kong magawa na gusto kong makita ni Lolo Ben. Gusto ko sanang makita niya pa akong mag tapos sa kolehiyo, makitang umakyat sa entablado, maabutang makapag trabaho, mabilan ko siya ng kahit na anong gusto niya sa una kong sweldo. Pero lahat ng iyon hindi ko na magagawa sapagkat wala na siya. Pero kahit nasaan ka man ngayon Lolo Ben, alam ko na alam mo na mahal na mahal kita, at miss na miss na kita lalo na kapag sumasapit ang Pasko. Kung nasa piling ka man ng amang lumikha, alam kong masaya ka na diyan. Hinding hindi kita makakalimutan Lolo, Maligayang Pasko saiyo.